|
 Bagno zwyczajne (Ledum palustre) nazywane także leśnym rozmarynem jest silnie aromatycznym krzewem z ciemnozielonymi, bardzo wąskimi, grubymi listkami o podwiniętych brzegach. Jego jasnokremowe, niepozorne kwiatki zakwitają w niewielkich baldaszkach na szczytach łodyg.
Rośnie najczęściej w bagiennych lasach sosnowych, na torfowiskach.
W miejscach gdzie występuje masowo, tworzy całe, rozległe kobierce. Jednak na skutek prac melioracyjnych i eksploatacji złóż torfu, naturalne stanowiska tej rośliny kurczą się i dlatego objęto ją częściową ochroną.
Jako roślina północy bagno nie było znane antycznym cywilizacjom śródziemnomorskim, a pierwsze o nim wzmianki pochodzą z Danii z XII wieku.
Słynny średniowieczny lekarz Matthioli zalecał je przeciw molom i karaluchom, a lecznicze właściwości tej rośliny opisał twórca systematyki roślin Karol Linneusz.
W dawnym lecznictwie bagno stosowano przede wszystkim jako środek wykrztuśny przy ostrych i przewlekłych zapaleniach dróg oddechowych, a także przy kokluszu i astmie. Używano go również jako środka rozkurczowego przy dolegliwościach przewodu pokarmowego. Służyło też jako dodatek do kąpieli przeciwreumatycznych oraz do płukania jamy ustnej przy bólu zębów.
Dymem z bagna okadzano pomieszczenia mieszkalne i inwentarskie w celu pozbycia się much i innych szkodliwych owadów. Gałązkami przekładano odzież chroniąc ją w ten sposób przed molami.
Nasz słynny botanik, proboszcz z Ciechanowa, ksiądz Krzysztof Kluk w swoim Dykcyonarzu roślinnym pisał, że „ta w smrodzie swoim nieprzyjemna roślina, czyni przecież niemałe pożytki. Na początku maja, z liśćmi i pączkami gałęzie zebrane, ususzone nieco w cieniu, a potem drobno utłuczone są najprzedniejsze do garbowania skór. Jakoż juchty moskiewskie (buty juchtowe – przypisek autora) winne są swą dobroć olejkowi z bagna, z dziegciem zmieszanemu. Wodą gotowaną ze świeżych gałęzi i liści, można wygubić wszy i pluskwy u bydląt. Żydzi częstokroć tę roślinę kładą w piwo, aby pijaków prędcy upijali. Kwiaty są pszczołom bardzo przyjemne”.
Ze względu na obecność w tkankach bagna trującego ledolu, o silnie drażniącym działaniu w lecznictwie polskim nie jest ono stosowane.
W niektórych jednak krajach używa się go zewnętrznie do okładów i kąpieli przy dolegliwościach reumatycznych i w stanach zapalnych skóry.
Teresa Lewkowicz-Mosiej
***
Po zbiorze układa się je do suszenia cienką warstwą, w suchym i przewiewnym miejscu. Jeśli suszy się bagno w suszarni ogrzewanej – temperatura nie powinna przekraczać 40˚C. Po wysuszeniu łodygi i górna strona liści powinny być zielone, liście pod spodem rdzawe, a kwiaty białożółtawe.
Sklep Poradnia.pl poleca
Działa stabilizująco i osłonowo na przewód pokarmowy (siemię lniane). Wspomaga procesy trawienne (zielona herbata). Wspiera funkcje żołądka i jelit (aloes). Suplement diety.
Ułatwia odchudzanie się. Łagodnie pobudza perystaltykę jelit, Bogate źródło naturalnego błonnika. Sporządzony jest w 100 % z surowca naturalnego. Suplement diety.
Zapobiega zaparciom. Reguluje pracę jelit. Dostarcza: błonnika, probiotyków i prebiotyków. Ułatwia perystaltykę jelit. Suplement diety.
 |
Ziołolecznictwo 
Pokaż/ukryj komentarze
Pokaż/ukryj formularz komentarzy
