Brzmi to trochę jak żart, ale to prawda. Naukowe badania nad zastosowaniem muzyki Mozarta w terapii dzieci z zaburzeniami mowy prowadzono we Francji już pół wieku temu.

Pierwsze wzmianki o uzdrowiskowym charakterze lokalnych wód pochodzą z 1697 r. Wówczas to na terenie pastwiska należącego do kmiecia Caspara Schäla odkryto naturalnie bijące źródło, którego wody miały silny odczyn kwaśno-szczawiowy. Źródło nazwano Sauerborn i początkowo z jego uzdrawiających właściwości korzystali tylko tubylcy. W 1724 r. parcela ze źródłem została wykupiona przez właścicieli dóbr w Jedlince i wydarzenie to uznano jako historyczny moment założenia uzdrowiska w Jedlinie.

Jeśli nerki nie będą pracowały sprawnie, krew nie będzie dostatecznie oczyszczona, zachwiana zostanie równowaga kwasowo-zasadowa, gospodarka wodno-elektrolitowa będzie rozregulowana, zacznie szwankować produkcja hormonów wpływających na ciśnienie krwi (renina) i wytwarzanie krwinek czerwonych (erytropoetyna), utrudniony stanie się metabolizm ustrojowy witaminy D3.

Za umowną datę początków lecznictwa uzdrowiskowego w Iwoniczu przyjmuje się rok 1578, kiedy to ówczesny nadworny lekarz króla Stefana Batorego – Wojciech Oczko opublikował pierwszą po polsku wydaną pracę medyczną, w której wskazywał na walory lecznicze iwonickich wód mineralnych.

Prawdziwy rozwój lecznictwa uzdrowiskowego nastąpił jednak dopiero w wieku XIX, gdy ówcześni właściciele Iwonicza, Karol Załuski, a następnie Amelia Załuska, przystąpili do budowy pierwszych obiektów Zakładu Kąpielowego.

Jest stanem wzmożonej koncentracji i podatności na sugestię, ale także relaksem, w którym ciało doświadcza rozluźnienia. W czasie hipnozy pacjent zachowuje świadomość, wie np. gdzie się znajduje, ale rzeczywistość zewnętrzną odbiera z pewnym dystansem. Uwaga osoby hipnotyzowanej skierowana jest do wewnątrz, w przeciwieństwie do stanu pełnej świadomości.

Zjawisko hipnozy jednak, mimo że jest znane od ponad 150 lat i czasami stosowane w praktyce medycznej, właściwie nie doczekało się jednoznacznej definicji. Obecnie w podejściu do hipnozy dominują dwie tendencje. Pierwsza traktuje hipnozę jako zmieniony stan świadomości, wywołany sztucznie przez podanie sugestii. W tym stanie można wywołać wiele specyficznych zjawisk, a wpływ hipnozy nie kończy się wraz z ustaniem oddziaływania hipnotyzera, co wykorzystuje się na przykład w terapii uzależnień.

Początki belgijskiego Spa sięgają XVI w. Jednym z pierwszych tutejszych kuracjuszy był Henryk VIII, król Anglii. Bywali tu również inni wielcy władcy, jak choćby car Rosji czy cesarz Austrii.

Od tego czasu Spa zaczęło użyczać swojej nazwy ośrodkom wodoleczniczym na całym świecie. Niewielkie, ale bardzo modne uzdrowisko na przełomie XVIII i XIX w. stało się miejscem, w którym zwykła bywać cała europejska „śmietanka towarzyska”. Niestety, na początku XX w. medycyna zdecydowanie poszła do przodu i kuracjom wodnym przypisywano coraz mniejszą rolę. Miasto zaczęło stopniowo podupadać i straciło swoją popularność. Dopiero kilka lat temu, wraz z otwarciem bardzo nowoczesnego i luksusowego kompleksu termalnego, Spa zaczęło się powoli odradzać.

Stare łacińskie przysłowie mówi: Otium pulvinar satanae (nieróbstwo jest łożem szatana). I chociaż często gęsto zdarza nam się kląć w żywy kamień na mus pracowania na chleb, choć wzdychamy „ach, kiedy wreszcie będę na emeryturze”, to wszyscy wiemy doskonale, że źle jest, kiedy pracy nie ma. I mowa tu nie tylko o aspekcie ekonomicznym – brak pracy równa się brak pieniędzy – ale o poczuciu, że jest się potrzebnym, że życie ma sens…

Ci którzy pozbawieni są szans na pracę, na jakąkolwiek formę twórczej aktywności, cierpią z powodu poczucia nieprzydatności. To ogromnie destrukcyjne, złe uczucie, które samo w sobie może wywoływać smutek, frustrację i depresję, nawet u zdrowych skądinąd osób.

Inowrocław – tytularna stolica Kujaw Zachodnich leży na Szlaku Piastowskim, na Równinie Inowrocławskiej w pobliżu szlaków wodnych. Miasto skutecznie realizuje dwie na pozór sprzeczne funkcje: kurortu uzdrowiskowego i ośrodka przemysłowego.

Pierwsze udokumentowane wzmianki o „mieście soli” pochodzą z 1185 r. Łacińska transkrypcja „Novus Wladislaw” wskazuje, że założycielem miasta mógł być książę Władysław Herman.

Szczególną rangę miastu nadawała znajdująca się w pobliżu warzelnia soli, tędy również wiódł szlak bursztynowy z południa Europy nad Zatokę Gdańską (Pomorze Gdańskie). Do 1327 r. Inowrocław pozostawał stolicą odrębnego księstwa, a później aż do rozbiorów stanowił siedzibę wojewody i starosty grodowego. W I połowie XIX w. odkryto w Inowrocławiu bogate złoża soli kamiennej, czego następstwem był szybki rozwój miasta i wzrost jego znaczenia gospodarczego.