Nie stosując się do wskazań biologicznego zegara – czyli wbrew naturze – z przyczyn tzw. obiektywnych lub z własnej subiektywnej woli układamy się do snu wówczas, gdy możemy sobie na to pozwolić, a zrywamy się na dźwięk budzika. Dzielimy dobę na czas snu i czas czuwania, nie bacząc na normy, wskazania lekarzy ani na sygnały własnego organizmu.

GDY ZA OKNEM MRÓZ, MAŁO KOMU CHCE SIĘ WYCHODZIĆ Z PRZYTULNEGO, OGRZANEGO MIESZKANIA. Zwłaszcza po to, by godzinami tkwić w bezruchu, wpatrując się w niewielką dziurę wykutą w zamarzniętej tafli jeziora. A tymczasem miłośnicy wędkarstwa podlodowego nie tylko nie chorują, ale wręcz tryskają zdrowiem i dobrym samopoczuciem. Dlaczego? Wszystko przez… mroźne powietrze i wszechogarniającą biel.

Wędkarstwo podlodowe najwięcej miłośników ma w Skandynawii i Ameryce Północnej. Nie ma w tym chyba nic dziwnego – wszak tamtejsze warunki są wręcz wymarzone do tego rodzaju hobby. Jednak również w Polsce dyscyplina ta cieszy się coraz większą popularnością. I wcale nie idzie tu o możliwość złowienia ryby. Głównym walorem wędkarstwa podlodowego – jak twierdzą sami wędkarze – jest bowiem wspaniała oprawa zimowych wypraw wędkarskich.

Łacińskie wyrazy „somnus” (sen) i „ambulare” (spacerować) leżą u źródła pojęcia „somnambulizm”. Słowo „lunatyzm” pochodzi zaś od łacińskiego wyrazu „luna”, oznaczającego księżyc. Jakie to romantyczne na pierwszy rzut oka… Nocne spacery przy księżycu – czyż można wyobrazić sobie coś piękniejszego? Problem jednakże w tym, że sennowłóctwo (to polska nazwa schorzenia, która nie brzmi już tak zachęcająco) jest w istocie przykrą dolegliwością, związaną z zaburzeniami pracy centralnego układu nerwowego.

Dopóki występuje u dzieci, pół biedy, można powiedzieć. Przyjmuje się, że w dziecięcej wersji somnambulizm, czyli nieświadome wstawanie z łóżka i chodzenie we śnie, nie jest jeszcze powodem do niepokoju. Dziecięcy układ nerwowy dopiero dojrzewa, reguluje się, „dociera” niczym mechaniczne części silnika samochodowego, a zatem – ma prawo do pewnych fanaberii. Jeśli natomiast zjawisko utrzymuje się lub nasila w wieku dorosłym, mamy do czynienia z chorobą. Dotyka ona aż 18 proc. populacji.

Kiedy słyszymy o kolejnej katastrofie, o bólu i szoku ofiar wypadku autokaru, wybuchu w kopalni, trzęsienia ziemi czy tsunami, obok współczucia i przerażenia gdzieś w tyle głowy zawsze kołacze się myśl: to zdarza się innym, nie mnie. Mnie to nie dotyczy. Mojej rodziny to nie spotka. Jest w tym myśleniu tajemnica zaklinania rzeczywistości, może próba wyparcia z umysłu konieczności zmierzenia się z rozpaczą w obliczu śmierci, zbierającej żniwa tuż obok.

Ale statystyki są nieubłagane: ludzie giną codziennie, choćby w wypadkach samochodowych, codziennie ktoś pada ofiarą przemocy. Któregoś dnia i my możemy stanąć oko w oko z własnym nieszczęściem. Jak później żyć, jak wrócić do normalności, odzyskać pogodę ducha sprzed wypadku?

Jachtów jest coraz więcej, czarterować je można coraz łatwiej zarówno na Bałtyku, jak i na Adriatyku, Morzu Egejskim, Tyrreńskim. Coraz częściej można tam spotkać łajby z wspinającymi się pod salingi biało-czerwonymi banderami.

Wakacje na jachcie. Można w Chorwacji, w Grecji, ale można także na Karaibach i w Irlandii, w Szkocji i na Kanarach.

Po całej Polsce rozsiane są biura sprzedaży takich rajskich urlopów – dla wszystkich. Nie potrzeba posiadać żadnego żeglarskiego przygotowania. One zapewniają pełną usługę – opiekę polskiego skippera i ubezpieczenie na 7 dni rajskiego rejsu. Nawet z całą rodziną, a – jeśli komu to potrzebne – nawet w luksusie.

Kuszące. Wielce kuszące. Po prostu rajska podróż. W jednym tylko bieda: jak sobie poradzić ze skłonnością do choroby lokomocyjnej? Dokładniej: z chorobą morską?

Bez dobrego, kojącego snu ludzki organizm nie może prawidłowo funkcjonować. Dobry sen przynosi ulgę w chorobie, pomaga zachować zdrowy wygląd, zregenerować mięśnie i kości, wpływa zbawiennie na skołatane nerwy. „Błogosławiony, który sen wynalazł, ten płaszcz, który okrywa wszystkie myśli ludzkie”, mówił Don Kichot, błędny rycerz z La Manczy. Ale starożytny bóg snu – Hypnos, syn Nocy – był przecież bliźniaczym bratem boga śmierci, Tanatosa. Są sytuacje, kiedy sen staje się przekleństwem...

Wystarczą dwa kijki, wygodne obuwie, niekrępujący ruchów strój i już można ruszać na długi spacer. Ten rodzaj sportu zalecany jest osobom, które chcą zrzucić nadwagę, mają problemy ortopedyczne lub zaburzenia równowagi. Bez względu na porę roku to bezpieczna forma rehabilitacji ruchowej.

Nordic walking to marsz połączony z pracą rąk, jaką wykonuje się podczas jazdy na nartach biegowych. Do tego celu wykorzystuje się specjalistyczne kijki, którymi w trakcie chodzenia odpychamy się od podłoża. Są one połączeniem kijów trekkingowych i używanych przy narciarstwie biegowym.

Zatrzymanie oddechu podczas snu w wyniku obturacji na jakimś poziomie części drogi oddechowej powoduje bezdech. Zjawisko to polega na tym, iż w czasie snu dochodzi do zatrzymania oddychania w wyniku zamknięcia – przez zapad ich ścian – dróg oddechowych. Może to dotyczyć zarówno nosa jak, i krtani.

Jego następstwa mogą być groźne dla zdrowia, a nawet życia.

Przyczyny mogą być różne: polipy w nosie, jego skrzywiona przegroda, zbyt mała żuchwa, która powoduje, że w trakcie snu język cofa się w tył, uniemożliwiając swobodny przepływ powietrza.

ZASKAKUJĄ WIELOŚCIĄ KSZTAŁTÓW, ZACHWYCAJĄ TĘCZĄ BARW, A PRZEDE WSZYSTKIM – SPRAWIAJĄ TAKĄ SAMĄ RADOŚĆ ZARÓWNO DZIECIOM, JAK I DOROSŁYM. Najwięcej jest ich jesienią, kiedy chłodne wiatry wieją silniej, unosząc kolorowe liście i goniąc odlatujące na południe klucze dzikich gęsi. O tej porze roku latawce zawisają wysoko w powietrzu, jakby wahały się – czy bliżej im do miotanych wiatrem liści, czy do odlatujących ptaków.

Najprawdopodobniej wymyślili je Chińczycy prawie dwa i pół tysiąca lat temu. Ramy pierwszych latawców wykonywane były z lekkiego, odpornego na zginanie i wytrzymałego drzewa bambusowego.

Czy naprawdę las o świcie jest nam tak dobrze znany? Czy cicho idąc przez las, na pewno nie zobaczymy niczego zupełnie unikalnego? Czy bliski widok pasących się saren albo jeleni nie jest wart wcześniejszego niż zwykle zjedzenia śniadania? Nawet gdyby to zbieranie grzybów miało być jedynie pretekstem, zaręczam, że warto znaleźć się o bardzo wczesnej porze dnia w lesie, którego inni jeszcze nie zdążyli napełnić hałasem swych samochodów, radioodtwarzaczy i własnymi krzykami. Nie wypłoszona tym zwierzyna jeszcze spokojnie żeruje, oddalając się powoli w głębsze rejony borów rzadko tylko nawiedzane, a i to wyłącznie przez służby leśne – tam przeczekają dzień.