Wynalezienie leków chemicznych i ich błyskawiczne działanie tak ludziom zawróciło w głowach, że w 1927 r., na kongresie internistów w Amsterdamie, potępiono głodówkę i inne naturalne metody leczenia jako przesądy światło ćmiące. Dopiero przykre rozczarowanie do niektórych z tych cudownych leków zwróciło na powrót uwagę ku sposobom wyklętym. Przypomniano sobie, że długotrwałe posty zalecały różne religie jako część duchowego oczyszczenia, że Sokrates i Platon uprawiali głodówki dziesięciodniowe, a Pitagoras przed podjęciem nauczania na uniwersytecie aleksandryjskim głodował czterdzieści dni. Zaczęto problem badać naukowo.

Wiadomo było, że dorosły człowiek może – nie jedząc, ale pijąc wodę – przeżyć 40–75 dni, znano też zewnętrzne objawy wyniszczenia głodowego. Ale co się dzieje wewnątrz organizmu podczas kolejnych dni całkowitego postu?