Jest niezbędny by żyć. Można obejść się bez smaku i węchu, można poradzić sobie nawet z utratą wzroku, ale bez kontroli nad położeniem własnego ciała nie zdoła się uczynić choćby jednego kroku.

Narząd zmysłu równowagi znajduje się w błędniku, czyli w uchu wewnętrznym. Polskie słowo błędnik jest odpowiednikiem łacińskiego określenia labyrinthus, czyli labirynt. Nazwa ta oddaje skomplikowaną budowę narządu równowagi, składającego się z tzw. woreczka i łagiewki oraz trzech półkolistych przewodów.

Nazwa „gruczoły” obejmuje wszystkie narządy wydzielające różnorakie substancje niezbędne organizmowi. Dzielą się na zewnątrzwydzielnicze i wewnątrzwydzielnicze. Te pierwsze mają przewody, przez które wyprowadzają wydzielinę na powierzchnię skóry lub błon śluzowych – gruczoły potowe, łojowe, mleczne, ślinianki itp. Te drugie przewodów nie mają i produkowaną wydzielinę – hormony – wprowadzają wprost do krwi lub limfy.

Zatem nazwą gruczoły wydzielania wewnętrznego obejmuje się te narządy, których głównym zajęciem jest produkowanie hormonów i wydzielanie ich bezpośrednio do krwi – stąd ich druga nazwa: gruczoły dokrewne. Inaczej mówiąc układ wewnątrzwydzielniczy, czyli dokrewny, to ogół narządów i tkanek wytwarzający hormony, oddziałujące wybiórczo na określone komórki i tkanki. Czynności wszystkich elementów tego układu są powiązane i wzajemnie zależne.