Inowrocław – tytularna stolica Kujaw Zachodnich leży na Szlaku Piastowskim, na Równinie Inowrocławskiej w pobliżu szlaków wodnych. Miasto skutecznie realizuje dwie na pozór sprzeczne funkcje: kurortu uzdrowiskowego i ośrodka przemysłowego.
Pierwsze udokumentowane wzmianki o „mieście soli” pochodzą z 1185 r. Łacińska transkrypcja „Novus Wladislaw” wskazuje, że założycielem miasta mógł być książę Władysław Herman.
Szczególną rangę miastu nadawała znajdująca się w pobliżu warzelnia soli, tędy również wiódł szlak bursztynowy z południa Europy nad Zatokę Gdańską (Pomorze Gdańskie). Do 1327 r. Inowrocław pozostawał stolicą odrębnego księstwa, a później aż do rozbiorów stanowił siedzibę wojewody i starosty grodowego. W I połowie XIX w. odkryto w Inowrocławiu bogate złoża soli kamiennej, czego następstwem był szybki rozwój miasta i wzrost jego znaczenia gospodarczego.
Za datę powstania uzdrowiska Inowrocław przyjmuje się rok 1875, w którym doktor prawa Zygmunt Wilkoński założył spółkę „Solanki Inowrocławskie”. Firma zakupiła tereny i wybudowała pierwsze łazienki solankowe dla dorosłych, a następnie dla dzieci. Mimo że uzdrowisko zmieniało kilkakrotnie właściciela, rozwój trwał nadal: budowano dalsze obiekty, m.in. Zakład Borowinowy, Zakład Przyrodoleczniczy (tzw. wziewalnię), pijalnię wód i muszlę koncertową. Równolegle w dzielnicy powstawała zabudowa willowa i pensjonatowa, w tym okresie zbudowano wiele z istniejących do dziś obiektów na ulicach Solankowej, Daszyńskiego i Wilkońskiego.
Obecna część uzdrowiskowa zajmuje zachodnią część miasta – oddzieloną od terenów części miejskiej dzielnicą willową. Praktycznie jest to jeden wielki park o powierzchni 55 ha. Zawdzięcza on swe powstanie Lucjanowi Grabskiemu (1842–1900), działaczowi społeczno-gospodarczemu, z którego inicjatywy i według jego planu założono ogród francuski o układzie geometrycznym. Ogród w znacznym stopniu zachował się do dziś.
U wejścia do Parku Zdrojowego znajduje się zegar słoneczny z rzeźbą pawia, główną oś stanowi aleja wjazdowa biegnąca ze wschodu na zachód. Spacerując po tym przepięknym terenie zielonym, odnajdziemy kilka zabytkowych obiektów uzdrowiskowych, m.in.: eklektyczny budynek – Zakład Przyrodoleczniczy nr 1 (1876 r.), Zakład Przyrodoleczniczy nr 2 (1925 r.) i Zakład Przyrodoleczniczy nr 3 (1929 r.).
W najstarszej części zdroju usytuowana jest fontanna, pomnik Zygmunta Wilkońskiego (założyciela uzdrowiska) oraz muszla koncertowa. Opodal staw, przez który przerzucono drewniany mostek prowadzący do zachodniej części parku. W tym rejonie zlokalizowano najnowszą budowlę – tężnię solankową (2001 r.). Wspaniała konstrukcja w kształcie dwóch połączonych ze sobą wieloboków jest wysoka na 9 m. Na całej długości tężni (300 m) znajduje się taras widokowy, z którego można podziwiać panoramę zachodniej części miasta i Parku Solankowego. W ostatnim roku wykonano gruntowną rewitalizację parku i otwarto przepiękne „Ogrody Papieskie”.
Od 2005 r. tradycją jest, że najznakomitsi goście Inowrocławia na pamiątkę swojego pobytu sadzą w Solankach dęby, w ten sposób powstała Honorowa Aleja Dębów, swoje drzewa mają już m.in.: mistrzyni olimpijska Irena Szewińska, kompozytor Krzysztof Penderecki i aktor Bogusław Linda.
W parku upamiętniono również jednego ze słynnych kuracjuszy – gen. Władysława Sikorskiego, którego postać na stałe już zostanie w Inowrocławiu, na ławeczce pod wielkim platanem.
Najstarszym zabytkiem miejskiej części Inowrocławia jest romański kościół (koniec XII w.). W 1834 r. świątynia spłonęła i przez wiele lat nie pełniła funkcji religijnych, dlatego mieszkańcy nazwali ją Ruiną. Odbudowana została w latach 1900–1901. Wewnątrz na uwagę zasługuje gotycka rzeźba z drewna lipowego Matki Boskiej z Dzieciątkiem, zwana Uśmiechniętą Madonną (ok. 1370–80 r.). Zwiedzając świątynię, warto zwrócić uwagę na znajdujące się na zewnętrznych ścianach ryty i płaskorzeźby, które są przedmiotem lokalnych legend.
Drugim sakralnym zabytkiem miasta jest późnogotycka fara św. Mikołaja. Jest to trzynawowa świątynia, wielokrotnie przebudowywana. Wnętrze barokowe i rokokowe z zabytkami sztuki sakralnej, m.in.: XVII-wieczny ołtarz św. Krzyża, w którym znajduje się gotycka rzeźba Chrystusa Ukrzyżowanego i św. Antoniego, a także XVIII-wieczne epitafium rodziny Zboża Radojewskich (przykład sztuki sarmackiej).
Ciekawe przykłady budownictwa mieszczańskiego z przełomu XIX i XX w. znajdziemy na ul. Solankowej, m.in.: nawiązujący do romantycznego neogotyku dom kupca Juliana Dreusa, neorenesansowa willa Kazimierza Przyłuskiego, pałac mieszczański w stylu włoskiego neorenesansu, czy inspirowany polskim duchem pensjonat Biały Dworek.
Profil leczniczy:
• Choroby układu krążenia
• Choroby układu ruchu: reumatyczne i ortopedyczno-urazowe
• Choroby układu pokarmowego
• Choroby układu oddechowego
Zabiegi sanatoryjne:
• HYDROTERAPEUTYCZNE (kąpiele: solankowe, kwasowęglowe, perełkowe i aromatyczne; masaże: podwodne, perełkowe, wirowe i hydromasaż, bicze szkockie).
• BOROWINOWE (zawijania pełne i częściowe, galwanoborowina).
• ELEKTROLECZNICZE (jonoforeza, interdyn, diadynamik, galwanizacja, terapuls).
• ŚWIATŁOLECZNICZE (laser, lampy sollux, bio-V, kwarcówka).
• MAGNETOTERAPIA (magnetotron).
• FONOTERAPIA (ultradźwięki).
• INHALACJE (pneumatyczne i ultradźwiękowe).
• KRIOTERAPIA (jedno- i wielopunktowa).
• KINEZYTERAPIA (gimnastyka: indywidualna, zbiorowa i kardiologiczna, nordic walking).
• MECHANOTERAPIA (masaż suchy klasyczny i segmentarny, terapia manualna, aquavibron).
Wybrane zabiegi na bazie naturalnych zasobów
Do zabiegów w uzdrowisku wykorzystuje się złoża naturalnej solanki i borowiny.
1. Do kąpieli solankowych używa się wód chlorkowo-sodowych o słabym stężeniu (0,5–1 proc.) i silnym stężeniu (2–3 proc.) chloru i sodu. Zawierają one także związki siarki, magnezu, wapnia, potasu, bromu oraz dwutlenek węgla i siarkowodór. Kąpiel trwa ok. 15 minut. Efektem jest rozluźnienie mięśni, rozszerzenie naczyń obwodowych i obniżenie ciśnienia krwi.
2. Solanki są wykorzystywane również w inowrocławskiej tężni. W tym wypadku solanka jest pompowana na najwyższy poziom i korytkami rozprowadzana po całej konstrukcji. Po czym swobodnie spływa w dół po gałązkach tarniny, ulegając przy tym odparowaniu. Wokół tężni powstaje aerozol, który służy profilaktyce i wspomaga leczenie schorzeń górnych dróg oddechowych, chorób tarczycy, schorzeń alergicznych skóry oraz obniża poziom ciśnienia tętniczego.
3. Zabiegi borowinowe polegają na nałożeniu borowiny o temp. 40–43°C na osuszone ciało. Leczniczy mechanizm działania borowiny polega na oddziaływaniu cieplnym i mechanicznym powstałym w wyniku ucisku masy borowinowej na skórę oraz wpływie zawartych w niej związków chemicznych. Okłady borowinowe szczególnie przydatne są w leczeniu stanów zapalnych stawów i tkanek miękkich.
W okolicy
Kruszwica (14 km). Legendarny średniowieczny gród plemienia mieszkającego wokół Gopła, włączony w IX w. do państwa Polan. Najcenniejszym zabytkiem miasta jest romańska kolegiata św. św. Piotra i Pawła (XII w.) – kamienny kościół trzynawowy, bazylikowy z absydami, wewnątrz dwie romańskie chrzcielnice (XI i XII w.) i rzeźby gotyckie (XV w.). Związana z legendą o królu Popielu Mysia Wieża jest pozostałością po zamku zniszczonym przez Szwedów, obok wieży przechodzi niebieski szlak turystyczny do Inowrocławia. Jezioro Gopło (25 km dł.) wchodzi w skład rezerwatu krajobrazowego Nadgoplańskiego Parku Tysiąclecia.
Mirek Osip-Pokrywka
Sklep Poradnia.pl poleca
Uzupełnia niedobory kwasów omega-3 (EPA i DHA). Zawiera bezzapachowy czosnek oraz witaminy z grupy B. Korzystnie wpływa na poziom cholesterolu we krwi, elastyczność naczyń krwionośnych oraz ciśnienie krwi. Suplement diety.
Zmniejsza ryzyko występowania zmian miażdżycowych. Chroni ściany naczyń krwionośnych przed działaniem wolnych rodników. Wspiera system odpornościowy. Źródło błonnika pokarmowego. Suplement diety.
Zmniejsza wchłanianie glukozy, a także ogranicza wątrobową syntezę endogennego cholesterolu. Dzięki temu stosowany w profilaktyce chorób układu krążenia i cukrzycy typu II. Wspomaga odchudzanie. Suplement diety.
 |
Zabiegi i terapie 
Pokaż/ukryj komentarze
Pokaż/ukryj formularz komentarzy
