UWAGA! Ten serwis używa cookies.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to.

Zrozumiałem
MENU:
Reklama
Market Walut
Market Walut
FITNESS.WP.PL
Facebook
Googleplus
Twitter

Komentarze

Reklama

Neuropatia cukrzycowa – rozpoznanie, badania, leczenie

Nie ma lekarza, który w swojej codziennej praktyce nie zetknąłby się z cukrzycą. Z powodu licznych powikłań stała się ona wręcz schorzeniem interdyscyplinarnym, którym zajmują się nie tylko lekarze interniści czy specjalizujący się w leczeniu cukrzycy diabetolodzy, ale także lekarze innych specjalności: nefrolodzy, okuliści czy neurolodzy. Cukrzyca może być bowiem źródłem powikłań naczyniowych, przyczyniających się do zwiększenia ryzyka wystąpienia zawału mięśnia serca, udaru mózgu czy niedokrwienia kończyn dolnych. Może prowadzić do tzw. retinopatii cukrzycowej, czyli do uszkodzenia siatkówki oka i postępującej utraty wzroku. Może też powodować uszkodzenie naczyń nerkowych, wywołując tzw. nefropatię cukrzycową, co w najcięższej formie może doprowadzić do niewydolności nerek i wymagać dializy. I wreszcie, wywołując uszkodzenia obwodowego układu nerwowego, prowadzi do bardzo przykrych i groźnych powikłań znanych jako tzw. neuropatia cukrzycowa.

 

Neuropatia cukrzycowa jest najczęstszym powikłaniem cukrzycy i najczęstszym z nabytych uszkodzeń obwodowego układu nerwowego. W chwili rozpoznania cukrzycy występuje ona już u 7,5% chorych (czasami nawet poprzedza rozpoznanie cukrzycy), wzrastając do częstości 50–90% po kilkudziesięciu latach trwania choroby.

 

Co to jest neuropatia cukrzycowa?

Już w XIX wieku wiadomo było o wpływie cukrzycy na układ nerwowy. Pierwszy systematyczny opis polineuropatii cukrzycowej pochodzi z 1885 roku, a jego autorem był F.W. Pavy, lekarz jednego z londyńskich szpitali. Zaobserwował on, że niektórzy chorzy z cukrzycą miewają silne, przeszywające bóle, przeczulicę skóry, osłabienie odruchów, osłabienie czucia w nogach, oraz że dolegliwości bólowe nasilają się u nich szczególnie w nocy. Zjawisko uszkodzenia układu nerwowego w cukrzycy jest bardzo niejednorodne. Cukrzyca może prowadzić do uszkodzenia: nerwów obwodowych – ich włókien czuciowych i nieco rzadziej ruchowych, nerwów tzw. układu autonomicznego, co może być np. źródłem poważnych zaburzeń rytmu serca, zaburzeń potencji czy biegunek. Może ona wywoływać zmiany symetryczne, dotyczące wielu nerwów kończyn (mówimy wtedy o polineuropatii), bądź uszkadzać pojedyncze nerwy, np. nerwy poruszające gałką oczną (najczęściej nerw okoruchowy, co może być powodem podwójnego widzenia), bądź też usposabiać do występowania tzw. zespołów z uwięźnięcia nerwów (np. bardzo przykry, bolesny zespół cieśni nadgarstka). Najczęstszą postacią jest symetryczna, odsiebna polineuropatia, która po 25 latach choroby pojawia się aż u 65–80% chorych. Czynnikami ryzyka rozwoju takiej formy uszkodzenia są: długi czas trwania cukrzycy, starszy wiek pacjentów, współistniejąca otyłość czy nadciśnienie tętnicze, wzrost poziomu cholesterolu we krwi oraz obecność innych powikłań cukrzycy (np. wspomnianej nefropatii czy retinopatii cukrzycowej).

Reklama
Reklama
Reklama

16,90 zł.

 

Jak rozpoznać neuropatię cukrzycową?

Rozpoznanie neuropatii opiera się na zebranym od chorego wywiadzie oraz na badaniu chorego. Skargi chorego mogą już wstępnie sugerować lekarzowi typ neuropatii, z jakim mamy do czynienia. W najczęstszej postaci polineuropatii z zajęciem głównie zakończeń nerwów (tzw. odsiebnej), która występuje zwykle jako powikłanie przewlekłej cukrzycy, chorzy skarżą się na dokuczliwe bóle w obrębie kończyn dolnych (stopy, podudzia), pieczenie, palenie, mrowienie, drętwienie z nadwrażliwością na dotyk (przeczulicą). Objawy te mogą być stałe, ale zwykle ich nasilenie największe jest w nocy, co może być dodatkowo powodem zaburzeń snu. U chorych takich w badaniu neurologicznym stwierdza się zazwyczaj osłabienie lub zniesienie czucia. Obniżenie czucia może dotyczyć wszystkich rodzajów czucia, tzn. czucia bólu, temperatury, wibracji czy dotyku. W przypadkach cięższych może dochodzić także do zniesienia odruchów ścięgnistych (np. znany wszystkim odruch kolanowy, polegający na wyproście kolana po uderzeniu młotkiem neurologicznym pod rzepką), zaniku drobnych mięśni i niedowładów mięśni. Osłabienie czucia przybiera w tej postaci zazwyczaj formę tzw. upośledzenia czucia typu rękawiczek czy skarpetek. Diagnostyki takiej można dokonać bez specjalnego sprzętu, w czasie zwykłego badania neurologicznego. Jednakże dla obiektywnej oceny stopnia uszkodzenia w rozpoznawaniu neuropatii cukrzycowej używa się wielu metod tzw. instrumentalnych.

Należą do nich:

  • badanie czucia wibracji za pomocą stroików (ostatnio używa się ich zmodyfikowanej postaci z kalibracją pozwalającą na ilościową ocenę zaburzeń czucia), polegające na ustawieniu stroika wprawionego w drgania np. na kości śródstopia, pozwala na ocenę progu zaniku czucia wibracji,
  • badanie czucia ucisku za pomocą tzw. monofilamentów (różny obwód monofilamentów przykładanych do skóry pozwala na zróżnicowanie czucia ucisku),
  • badanie czucia wibracji za pomocą biotezjometru (neurotezjometru), który zasilany jest baterią i pozwala na zmienną wibrację, co umożliwia ustalenie progu odczuwania wibracji przez chorego,
  • badanie elektrofizjologiczne, czyli tzw. ocena przewodnictwa nerwowego

 

Yacon. Kontroluje poziom glukozy w surowicy.   reklama 

 

Badanie elektrofizjologiczne (przewodnictwo nerwowe)

Badanie to pozwala na bardzo obiektywną ocenę zajęcia i stopnia uszkodzenia nerwów obwodowych w przebiegu cukrzycy. Wykonywane jest jednak tylko w wyspecjalizowanych pracowniach wyposażonych w odpowiednie aparaty, które są, niestety, dość drogie, co powoduje, że dostępność tego badania jest jeszcze ciągle ograniczona. Badanie polega na stymulacji prądem elektrycznym określonego nerwu i rejestracji za pomocą elektrody reakcji ruchowej mięśnia, zapisującej się na ekranie w postaci charakterystycznej fali. Podobne fale możemy uzyskać, stymulując słabszym prądem zakończenia czuciowe nerwów. Brak takich odpowiedzi lub też wydłużenie czasu między pobudzeniem a pojawieniem się odpowiedzi (zwolnienie szybkości przewodzenia w nerwie) lub zmniejszenie wysokości odpowiedzi (amplitudy) świadczą o uszkodzeniu nerwu. Badanie to pozwala nie tylko na wykrywanie uszkodzeń, ale także na śledzenie postępów leczenia lub wykrywanie podklinicznego (tzn. niedającego objawów) uszkodzenia. Jest to także niezbędne badanie w wykrywaniu wspomnianego wcześniej zespołu cieśni nadgarstka.

 


Sklep Poradnia.pl poleca