Każda rana skóry, zwłaszcza ta niegojąca się, każde znamię czy pieprzyk, które zaczyna zmieniać kolor, kształt albo rozmiar powinno wzbudzać nasze podejrzenie i skłaniać do konsultacji u specjalisty.

Badanie histopatologiczne (nazwane również patomorfologicznym, biopsją lub badaniem mikroskopowym) tkanek wykonuje się w celu ustalenia wiążącego rozpoznania. To ono decyduje o dalszym procesie leczenia. Bez tego rozpoznania nie jest możliwe żadne leczenie, zwłaszcza w onkologii (ale też w innych dziedzinach). Wszelkie inne metody, jak np. radiologiczne czy CT (tomografia komputerowa), NMR (rezonans magnetyczny), wykonywane są w innych celach i nie mają tak wiążącego charakteru w sensie diagnostycznym. Wykluczenie nowotworu, czy potwierdzenie jego istnienia uważane jest za wiążące, tylko i włącznie po dokonaniu badania histopatologicznego.

Badanie histopatologiczne ma prawo wykonywać jedynie lekarz, posiadający specjalizację z patomorfologii. Specjalizacja ta wymaga, po ukończeniu stażu podyplomowego (minimum 5-letniego) złożenia państwowego egzaminu specjalizacyjnego. Kiedyś nazywano tę specjalizację „anatomią patologiczną”, obecnie w potocznym znaczeniu używane jest określenie „patologia, a lekarz specjalista nazywany jest patologiem”. Określenia histopatolog, patomorfolog pochodzą od słów patos – zmiana (coś niecodziennego), histos tkanka czy morfos – struktura, budowa. Samo badanie polega bowiem na ocenie zmiany widzianej pod mikroskopem tkanki.

Na przykład do badania histopatologicznego oddaje się wyciętą zwyrodnieniową tkankę z podejrzeniem czerniaka. Patomorfolodzy doskonale wiedzą, że czerniak rozwija się początkowo jako płaska zmiana, rosnąc promieniście. Potem może unieść się nieznacznie, rosnąc ponad poziom skóry. W tej fazie czerniak stanowi już zagrożenie przerzutami. Na tym etapie zwanym też wzrostem promienistym charakteryzuje się:

– asymetrią

– nieregularnymi zarysami

– zmianą zabarwienia

– średnicą większą niż 0,5 cm.

Dodajmy tu, że w przypadku czerniaka w fazie wzrostowej i rozwijającej się ogniskowo pacjent ma 70 procent szansy na pomyślne leczenie. Wszystko zależy od odporności osobniczej, nacieku węzłów chłonnych, wielkości nowotworu, szybkości wzrostu, lokalizacji, wieku i płci pacjenta. Wykluczenie takiego rozwoju zmian rozdrapanego pieprzyka, daje patomorfologom pewność, że wycięcie zwyrodnieniowej tkanki nie będzie miało dla pacjenta dalszych konsekwencji.

Prof. dr hab. med. Aleksander Wasiutyński

Komentarze (0)

Pokaż/ukryj komentarze

Pokaż/ukryj formularz komentarzy

Twoje imię

Tytuł komentarza

Komentarz

zmniejsz | powiększ

Zapoznałem się i zgadzam się z ZASADAMI DYSKUSJI

Dodaj komentarz