GDY ZA OKNEM MRÓZ, MAŁO KOMU CHCE SIĘ WYCHODZIĆ Z PRZYTULNEGO, OGRZANEGO MIESZKANIA. Zwłaszcza po to, by godzinami tkwić w bezruchu, wpatrując się w niewielką dziurę wykutą w zamarzniętej tafli jeziora. A tymczasem miłośnicy wędkarstwa podlodowego nie tylko nie chorują, ale wręcz tryskają zdrowiem i dobrym samopoczuciem. Dlaczego? Wszystko przez… mroźne powietrze i wszechogarniającą biel.

Wędkarstwo podlodowe najwięcej miłośników ma w Skandynawii i Ameryce Północnej. Nie ma w tym chyba nic dziwnego – wszak tamtejsze warunki są wręcz wymarzone do tego rodzaju hobby. Jednak również w Polsce dyscyplina ta cieszy się coraz większą popularnością. I wcale nie idzie tu o możliwość złowienia ryby. Głównym walorem wędkarstwa podlodowego – jak twierdzą sami wędkarze – jest bowiem wspaniała oprawa zimowych wypraw wędkarskich.

Łacińskie wyrazy „somnus” (sen) i „ambulare” (spacerować) leżą u źródła pojęcia „somnambulizm”. Słowo „lunatyzm” pochodzi zaś od łacińskiego wyrazu „luna”, oznaczającego księżyc. Jakie to romantyczne na pierwszy rzut oka… Nocne spacery przy księżycu – czyż można wyobrazić sobie coś piękniejszego? Problem jednakże w tym, że sennowłóctwo (to polska nazwa schorzenia, która nie brzmi już tak zachęcająco) jest w istocie przykrą dolegliwością, związaną z zaburzeniami pracy centralnego układu nerwowego.

Dopóki występuje u dzieci, pół biedy, można powiedzieć. Przyjmuje się, że w dziecięcej wersji somnambulizm, czyli nieświadome wstawanie z łóżka i chodzenie we śnie, nie jest jeszcze powodem do niepokoju. Dziecięcy układ nerwowy dopiero dojrzewa, reguluje się, „dociera” niczym mechaniczne części silnika samochodowego, a zatem – ma prawo do pewnych fanaberii. Jeśli natomiast zjawisko utrzymuje się lub nasila w wieku dorosłym, mamy do czynienia z chorobą. Dotyka ona aż 18 proc. populacji.