|
 Kto z nas nie miał choć raz w życiu doświadczenia z dzwonieniem, szumem czy świstem w uszach? Różnego rodzaju doznania słuchowe, nie wytwarzane przez źródło dźwięku znajdujące się poza człowiekiem określamy krótko nazwą tinnitus (łacińskie: dzwonienie). Są to więc szumy wywołane zakłóceniem funkcji w narządzie zmysłu słuchu. W rzadziej występującym tinnitusie obiektywnym źródło dźwięku znajduje się we wnętrzu pacjenta, a wtedy szmery mogą być słyszane przy pomocy stetoskopu. W tinnitusie subiektywnym – nikt poza osobą dotkniętą tym zjawiskiem nie potrafi tych szmerów usłyszeć.
W najczęstszych przypadkach szum w uszach odbierany jest jako zjawisko towarzyszące codziennemu życiu, więc z konieczności jest znoszone cierpliwie (tinnitus wyrównany). Często jednak, dla osób dotkniętych niedomaganiem zdrowotnym, jest znacznym naruszeniem funkcji życiowych (tinnitus niewyrównany).
Tysiące osób z uszkodzeniem słuchu cierpi również na przewlekły tinnitus. Wiele badań potwierdza częste sprzężenie obydwu objawów i nie ma w tym nic dziwnego, gdyż zarówno w tinnitusie jak i w uszkodzeniach ucha wewnętrznego naruszenia doznał ślimak, a ściślej komórki słuchowe z wypustkami włoskowymi. Wyrazem uszkodzenia ucha wewnętrznego nie jest ból, lecz albo tinnitus, albo przytępienie słuchu, niedosłyszenie. Można też przyjąć, że każdy tinnhitus jest formą przytępienia słuchu, zaś przynajmniej w obszarze występowania tinnitusa zachodzi tzw. głuchnięcie, czyli pogorszenie jakości słuchu. Również wśród osób z utraconym słuchem i głuchych, liczba dotkniętych tinnitusem jest wysoka. Oznacza to, że owi pacjenci – bez pomocy aparatury, na przykład wszczepionego ślimaka – nie doznają nawet chwili spokoju, chociaż nie słyszą sygnałów użytecznych, do jakich należy mowa.
Osoba dotknięta tinnitusem może słyszeć jednostronnie, w obydwu uszach albo w całej głowie sporadyczne lub ciągłe szmery o różnej formie i głośności – dzwonienie, syczenie, pukanie, dudnienie, skrzypienie, huczenie itp. Głośność tych zjawisk może odpowiadać szmerowi szelestu liści, ale także hałasowi warkotu motocykla. Nie jest jednak miarą stopnia utrudnienia, gdyż lekarz nie może o ciężkości tego psychicznego obciążenia wnioskować z subiektywnie odczuwanej przez pacjenta głośności szmeru, zwłaszcza że psychiczne obciążenie w początkowym stadium, wypełnionym lękami, może być silniejsze.
Każda osoba dotknięta tinnitusem ma swoją indywidualną, specyficzną dolegliwość, z niepowtarzalnymi u innych przyczynami i skutkami. Jako możliwe przyczyny tego upośledzenia wymienia się m.in. choroby serca i krwiobiegu, schorzenia kręgosłupa szyjnego, zakłócenia ukrwienia, stres, urazy wywołane hukiem albo długotrwałym hałasem. W niewyrównanym, przewlekłym tinnitusie psychiczne skutki owych zjawisk łączą się ze szmerem w pewien, tylko pozornie nierozwiązalny zespół (tinnitus całościowy). Dlatego pacjent razem ze swoim lekarzem, ewentualnie psychoterapeutą, musi poszukiwać indywidualnej drogi leczenia... i musi ją znaleźć.
Dane epidemiologiczne o tinnitusie są w Polsce niestety ubogie. Ogólnie można powiedzieć, że:
- około 4 procent wszystkich dorosłych osób uznaje swoje szmery w uszach za dolegliwość tymczasową, związaną przypuszczalnie z zaburzeniami snu,
- około jeden procent dorosłych uznaje swoje szmery w uszach za znaczne obniżenie jakości życia, a przynajmniej czasowo – za ograniczenie zdolności do prowadzenia normalnego życia,
- ponad 50 procent dotkniętych tinnitusem cierpi równocześnie z powodu zaburzeń słuchu i bardzo często z powodu tzw. przeczulicy słuchowej (hyperacusia).
Tinnitus może mieć wiele przyczyn, głównie są to uszkodzenia ucha wewnętrznego. Trzydzieści procent wszystkich przypadków uszkodzenia ucha wewnętrznego wynika z doznania huku lub długotrwałego hałasu, na przykład w miejscu pracy. Od niedawna przyjmuje się, że szmery w uszach docierają do ludzkiego postrzegania na skutek wadliwego, ale często odnawialnego działania filtracyjnego mózgu.
Specjaliści nie określają tinnitusa jako choroby, przynajmniej w stadium początkowym, lecz jako zespół objawów wskazujących na chorobę lub zdrowotną dolegliwość. W celu ustalenia przyczyn oraz sposobów leczenia zjawisko to wymaga szczegółowych badań, dlatego obok lekarza rodzinnego do procesu leczenia powinien włączyć się laryngolog, internista, ortopeda, stomatolog, neurolog i psycholog.
Po pewnym czasie szmer w uszach usamodzielnia się w naszym myśleniu i odczuwaniu w samobiegnący program mózgowy. Nieraz łączy się w różnorodny sposób z już istniejącymi – lub wywołanymi wskutek szmerów – lękami, wywierając wówczas swój zakłócający, dręczący wpływ na życie pacjenta. Odczuwanie niepokoju okazuje się zwykle później nieuzasadnione. Do łagodniejszego rozwoju tinnitusa może przyczyniać się rzetelna i zrozumiała informacja udzielana przez lekarza, skutkująca uwolnieniem pacjenta od niepokojów.
Leczenie dolegliwości już na początku objawów umożliwia wyleczenie lub wyrównanie tinnitusa (polepszenie). Warunkuje je: optymalna informacja i fachowe poradnictwo, diagnostyka oparta na szczegółowych badaniach, szerokopłaszczyznowe leczenie, współdziałanie pacjenta z lekarzem. Zwykle zalecane jest też prowadzenie zdrowego stylu życia (w tym odżywiania), pozytywnego myślenia, ćwiczeń odprężających i utrzymywanie kontaktów społecznych. Ważne są też własne inicjatywy pacjenta.
Nagłe osłabienie słuchu lub zaczynający się tinnitus są wystarczającymi powodami do zastosowania „ostrego leczenia”, w szczególności infuzyjnego, zaś w przypadku uszkodzeń słuchu – przy pomocy terapii tlenem w komorze nadciśnienia. Jeżeli terapia ostra nie zakończy się pozytywnie, wtedy mówimy o tinnitusie przewlekłym. Perspektywy jego usunięcia (wyleczenia) są wówczas znikome, w przeciwieństwie do dobrych szans przemiany niewyrównanego tinnitusa w tinnitus wyrównany, możliwy do cierpliwego znoszenia. W leczeniu stanu przewlekłego muszą być zastosowane metody indywidualnego postępowania, inne, aniżeli przy leczeniu ostrym.
Mgr inż. Stefan Kotusz
Sklep Poradnia.pl poleca
Zwiększa odporność. Przyspiesza regenerację organizmu. Wzmacnia system immunologiczny. Aktywizuje działania antyalergiczne. Podwyższa sprawność psychofizyczną. Bogate źródło przeciwciał. Suplement diety.
Polecany dzieciom i młodzieży w okresie intensywnego wzrostu. Kobiety w okresie przed i pomenopauzalnym jako profilaktyka osteoporozy. W przeziębieniu oraz przy objawach alergii. Suplement diety
Poprawia samopoczucie i zwiększa energię życiową. Wzmacnia system immunologiczny. A-Z Noni Tahitan to 99,6% sok z tahitańskiego owocu noni. Suplement diety.
 |
Choroby 
Pokaż/ukryj komentarze
Pokaż/ukryj formularz komentarzy