|
 Wrzosy (Calluna vulgaris) spotyka się u nas zarówno na nizinach, jak i wysoko w górach, najczęściej w świetlistych lasach sosnowych i brzozowych, gdzie tworzą gęste i rozległe łany – wrzosowiska.
Są one niezbyt wysokimi krzewinkami o rozgałęzionych łodygach, gęsto pokrytych bardzo drobnymi, igiełkowatymi, ciemnozielonymi listkami. Ich jasnoróżowe lub fioletowe, promieniste kwiatki zakwitają na szczytach gałązek w jednostronnych gronach. Na podstawie długości tych gron, znawcy przyrody potrafią określić jaka będzie zima.
Nasłonecznione wrzosowiska w suchych borach sosnowych dostarczają nie tylko miododajnych i leczniczych kwiatów, ale i grzybów, zwłaszcza borowików. Całe krzewinki, łącznie z kwiatami i nasionami są bardzo często dosłownie przerośnięte grzybnią.
Kwiaty wrzosu (Flos Callunae, syn. Flos Ericae) zbiera się na początku ich kwitnienia, ścinając je razem z wierzchołkami pędów. Suszy się je rozłożone cienką warstwą w cieniu i przewiewie lub w suszarni ogrzewanej w temperaturze nie przekraczającej 40˚C. Wysuszone kwiaty osmykuje się ręcznie, a następnie przesiewa przez sita.
W kwiatach wrzosu znajdują się duże ilości garbników, flawonoidy (m.in. kwercetyna i mirycetyna), glikozyd fenolowy – arbutyna, alkaloid erykodyna, olejek eteryczny, gorycze, a także wiele soli mineralnych zasobnych w krzemionkę.
Flawonoidy zawarte w kwiatach działają rozkurczowo, przeciwbakteryjnie i moczopędnie. Właściwości przeciwbakteryjne mają także zawarte w kwiatach garbniki. Hamują one również rozwój flory bakteryjnej w przewodzie pokarmowym, zmniejszając jednocześnie jego stany zapalne. Związki goryczkowe wzmagają natomiast wydzielanie soku żołądkowego, usprawniają procesy trawienia i wyraźnie poprawiają apetyt.
We współczesnym lecznictwie wyciągi z kwiatów wrzosu stosuje się najczęściej w połączeniu z innymi, podobnie działającymi ziołami w stanach zapalnych dróg moczowych, a także pomocniczo przy kamicy moczowej. Napar z kwiatów podaje się również w stanach nieżytowych żołądka i jelit, łagodnych biegunkach, bezsoczności żołądka oraz przy braku łaknienia.
W domu najłatwiej przygotowuje się napar z wrzosowych kwiatów. Sporządza się go zalewając w termosie 1–1,5 łyżki kwiatów 2 szklankami wrzątku. Po zamknięciu i odstawieniu na godzinę pije się po 1/3–1/2 szklanki 2–4 razy dziennie po posiłkach jako środek moczopędny i odkażający drogi moczowe lub pół godziny przed jedzeniem jako środek żołądkowy i regulujący trawienie.
Kąpiele z dodatkiem naparu z ziela działają przeciwzapalnie, przeciwbólowo i uspokajająco. Są także bardzo pomocne w niektórych schorzeniach skórnych i kobiecych.
Wrzosy są roślinami miododajnymi. Miód wrzosowy o charakterystycznej, czerwonawobrunatnej barwie i nieco galaretowatej konsystencji ma bardzo silny zapach i ostry smak. Działa bakteriobójczo, moczopędnie i lekko przeczyszczająco. Zaleca się go szczególnie przy dolegliwościach przewodu pokarmowego i przeroście gruczołu krokowego (prostacie). Spożywany systematycznie przy schorzeniach reumatycznych wyraźnie łagodzi ból.
Wrzosy miały niegdyś szerokie zastosowanie również w innych dziedzinach życia.
Nasz słynny botanik i zielarz ksiądz Krzysztof Kluk z Ciechanowca w swoim Dykcyonarzu roślinnym pisał, że „wrzosem, osobliwie młodym można żywić konie, a w potrzebie bydło. Zdatny jest także do garbowania skór.
W niektórych krajach, gdzie jest niedostatek chmielu zażywają go zamiast niego do piwa, a w Szkocji posłanie sobie wytykają”.
Sklep Poradnia.pl poleca
Działa stabilizująco i osłonowo na przewód pokarmowy (siemię lniane). Wspomaga procesy trawienne (zielona herbata). Wspiera funkcje żołądka i jelit (aloes). Suplement diety.
Reguluje funkcje wątroby (Karczoch). Wspomaga trawienie (Rdest ptasi). Sprzyja normalizacji gospodarki lipidowej (Karczoch). Poprawia procesy detoksykacyjne. Suplement diety.
Ułatwia odchudzanie się. Łagodnie pobudza perystaltykę jelit, Bogate źródło naturalnego błonnika. Sporządzony jest w 100 % z surowca naturalnego. Suplement diety.
 |
Ziołolecznictwo 
Pokaż/ukryj komentarze
Pokaż/ukryj formularz komentarzy
