Życie staruszka wesołe jest chyba jedynie w piosence. „Starość – nie radość” głosi przysłowie i to raczej jemu wypada przyznać rację. Ludzie starsi, znajdujący się w tak zwanej jesieni życia, mają wiele problemów. Wyznacza je sytuacja rodzinna, materialna, psychiczna. Ryszard Przybylski w książce Baśń zimowa. Esej o starości pisze: Starość to pełne osamotnienie świadomości. Stary Człowiek, jak to mądrze ujął Arystoteles, woli co prawda zaczynać każde zdanie od „sądzę, że”, rezygnując z błazeńskiego „wiem, że”, ale też jak to z okrutną przejrzystością ukazał Eliot, zaczyna się straszliwie nudzić w swoim „sennym kącie”. Nawet najszczęśliwsza, bogata i zdrowa starość jest w gruncie rzeczy tylko wegetacją. Zmrożona kapusta na polu. Żałosne ostatnie astry.

Od razu widać, że źle wychowany! A porządne lanie mu spuścić, zaraz by się uspokoił! Co to jest, żeby matka nie umiała sobie dać rady z rozwydrzonym dzieckiem!

Takie słowa aż za często słyszą rodzice dzieci z ADHD – czyli zespołem nadpobudliwości psychoruchowej. Od starszej pani w sklepie, od pasażerów w tramwaju, i niestety, czasem też od przedszkolanek i nauczycieli. Łatwo oceniać, trudniej zrozumieć i pomóc. Tymczasem rodzice małych „adehadków”, jak sami je z miłością nazywają, też przeżywają momenty bezsilnej złości. Aż do płaczu...