Życie staruszka wesołe jest chyba jedynie w piosence. „Starość – nie radość” głosi przysłowie i to raczej jemu wypada przyznać rację. Ludzie starsi, znajdujący się w tak zwanej jesieni życia, mają wiele problemów. Wyznacza je sytuacja rodzinna, materialna, psychiczna. Ryszard Przybylski w książce Baśń zimowa. Esej o starości pisze: Starość to pełne osamotnienie świadomości. Stary Człowiek, jak to mądrze ujął Arystoteles, woli co prawda zaczynać każde zdanie od „sądzę, że”, rezygnując z błazeńskiego „wiem, że”, ale też jak to z okrutną przejrzystością ukazał Eliot, zaczyna się straszliwie nudzić w swoim „sennym kącie”. Nawet najszczęśliwsza, bogata i zdrowa starość jest w gruncie rzeczy tylko wegetacją. Zmrożona kapusta na polu. Żałosne ostatnie astry.