UWAGA! Ten serwis używa cookies.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to.

Zrozumiałem
MENU:
Reklama
Jonizator wody Aquator Silver
Jonizator wody Aquator Silver
Facebook
Googleplus
Twitter

Komentarze

Depresja czy schizofrenia? Objawy, leczenie

A zatem – schizofrenię można jednak wyleczyć?

Pamiętajmy, że jest ona chorobą przewlekłą, co znaczy, że mimo podawania leków dochodzi do nawrotów lub zaostrzeń procesu chorobowego. Wymaga to okresowej hospitalizacji, zmiany leków lub skorygowania ich dawek. Istnieje pewne podobieństwo schizofrenii i cukrzycy, gdyż w obu chorobach nie można „odstawić” leku. Diabetyk musi dostawać insulinę, aby utrzymać optymalny poziom glukozy w organizmie. W schizofrenii też nie można zaprzestać stosowania medykamentów, trzeba przyjmować dawki podtrzymujące, zwykle mniejsze niż podczas dużej kuracji. Inaczej bowiem leczy się ostre objawy psychotyczne, inaczej natomiast przebiega leczenie podtrzymujące, oparte na najmniejszej dawce specyfiku, zapobiegającej nawrotowi choroby z ostrymi objawami. Leki antypsychotyczne z grupy neuroleptyków są stosowane od lat 50. ubiegłego wieku. Nowoczesne, tak zwane atypowe, są naprawdę znakomite. Przemysł farmaceutyczny angażuje ogromne środki w badania nad nowymi specyfikami, a coraz szersza wiedza na temat mózgu i jego biochemii, przewodnictwa dopaminowego, niesie nadzieję na coraz skuteczniejsze medykamenty. Wcześniej nie znano aktywnego leczenia biologicznego, poprzestawano na izolacji chorego i elektrowstrząsach, śpiączkach insulinowych.

Schizofrenia to jest grupa schorzeń, które łączy podobieństwo obrazu klinicznego, przewlekłość przebiegu i dekompensacja – chorzy nie są w stanie funkcjonować społecznie i rodzinnie. Znamy co prawda przypadki schizofrenii, w której chory dokonuje wielkich naukowych odkryć lub osiąga artystyczne sukcesy, ale są też inne, gdy mimo wysiłków lekarzy pacjent nie jest w stanie podjąć zawodowej aktywności. Nie ma chęci zadbać o siebie ani prowadzić normalnego trybu życia.

Schizofrenia, najczęstsza choroba psychiczna naprawdę jest trudna, niejednolita i niełatwa do leczenia.

 

Mówi się o schizofrenii, odwołując się do etymologii samego terminu, jako o rozpadzie osobowości – umysłu i serca. Jakie objawy wypada uznać za najbardziej charakterystyczne?

W schizofrenii mamy do czynienia z tzw. objawami wytwórczymi, zaliczanymi do pozytywnych, czyli z omami i urojeniami, wskazującymi na chorobę psychiczną, której istnienie stwierdzi każdy lekarz, niekoniecznie psychiatra. Drugą grupę objawów stanowią objawy negatywne, polegające na abulii i adynamii, manifestujące się brakiem ochoty do pracy, zadbania o siebie, do jakiejkolwiek aktywności. Taki chory najchętniej pozostawałby w łóżku, rezygnując z jedzenia, mycia. Schizofrenia osłabia też funkcje poznawcze – myślenie, uwagę. Wszystkie te zaburzenia, ujawniające się w różnym stopniu, mieszczą się właściwie w każdym rozpoznaniu schizofrenii. Najłatwiej leczy się objawy wytwórcze. Przy pomocy leków jesteśmy w stanie wyeliminować omamy i urojenia. Ale czasem chory, już bez urojeń, funkcjonuje źle. Często – schizofrenia zaczyna się zazwyczaj w okresie dojrzewania – przerywa naukę lub pracę, nie chce kontynuować wcześniejszych wysiłków. Załamanie linii życiowej, zdanie się na pomoc rodziny oznacza ogromne koszty społeczne, prowadzi do inwalidztwa.

 

Jaką filozofię postępowania z chorymi lansuje dzisiejsza medycyna?

Kraje zachodnie, stojące od nas lepiej ekonomicznie, odeszły od dużych specjalistycznych szpitali psychiatrycznych na rzecz niewielkich oddziałów w szpitalach ogólnych, a przede wszystkich oddziałów dziennych, do których pacjent dochodzi, nie zrywając więzi ze środowiskiem rodzinnym. Nierzadko zresztą sama rodzina jest patogenna i chory zachowuje jej psychotyczne wzorce, chociaż, oczywiście, zachorowania zdarzają się i w tak zwanych zdrowych rodzinach. My, lekarze, nie stworzymy choremu ani nowego domu, ani rodziny. Musimy go przystosować do funkcjonowania w tych warunkach, w jakich żyje. Co możemy zrobić? Istnieją hostele, do których na pewien czas przenosi się pacjenta, by poza jego własnym środowiskiem, mógł samodzielnie funkcjonować. To w polskich warunkach forma jeszcze mało popularna.

Sytuacja ekonomiczna naszego kraju nie pozwala mieć nadziei na szybką likwidację typowych szpitali psychiatrycznych. Będą one zapewne jeszcze długo istniały. Oddziały dzienne są dobrym rozwiązaniem. Wcale nie muszą być przeznaczone tylko dla chorych psychotycznych. Mogą oferować wielostronną pomoc i oddziaływanie nie tylko psychiatryczne.

 

Anna Jęsiak

* * *

Czy to depresja?

Zmiany zachowania obserwowane w depresji polegają na spowolnieniu wszelkiego rodzaju aktywności, płaczliwości, mimice wyrażającej smutek. Rzadziej – zamiast spowolnienia – występuje pobudzenie ruchowe i niepokój.

Osoba cierpiąca na depresję jest w stanie opisać zespół subiektywnych zmian w swoim zachowaniu. Zmiany te dostrzega również otoczenie:

  • uczucie smutku, straty, odczuwanie bezsensu i bezwartościowości życia, chęć śmierci
  • poczucie winy
  • utrudnienie i spowolnienie procesów myślenia
  • trudności w koncentracji uwagi, zapamiętywaniu i przypominaniu sobie prostych faktów
  • uczucie wewnętrznego napięcia i niepokoju, bezsenność, rozdrażnienie i złość.

 

Ryzyko schizofrenii

Na schizofrenię równie często chorują mężczyźni i kobiety. Pierwszy epizod u mężczyzn występuje pomiędzy 15 a 25 rokiem życia; u kobiet – między 25 a 35.

Ryzyko zachorowania na schizofrenię przez dziecko obojga chorych rodziców wynosi 50 proc. Gdy chore jest jedno z rodziców, ryzyko wynosi 18 proc. Kiedy chorują krewni drugiego stopnia, to prawdopodobieństwo wystąpienia choroby wynosi 2,5 proc. Gdy choruje dziecko, to istnieje 12 proc. prawdopodobieństwo, że zachorują też rodzice i 14 proc., że choroba dotknie też rodzeństwo. Te dane przemawiają za rolą środowiska rodzinnego w ujawnianiu się schizofrenii.

 

Przynajmniej jeden z objawów

Przez większość czasu trwania epizodu psychotycznego utrzymującego się przez co najmniej miesiąc (lub przez pewien czas przez większość dnia) obecny jest przynajmniej jeden objaw z jednej z dwóch grup:

Grupa I

  • Słyszenie echa swoich myśli, nadawanie myśli na odległość.
  • Urojenia owładnięcia, oddziaływania lub wpływu odnoszące się do ciała lub ruchów kończyn, a także określonych myśli, działań i wrażeń; spostrzeżenia urojeniowe.
  • Omamy słuchowe komentujące zachowanie pacjenta lub dyskutujące o nim między sobą w trzeciej osobie; inne typy omamów słuchowych pochodzących z jakiejś części ciała.
  • Inne urojenia, np. łączność z obcymi z innego świata, możność kontrolowania pogody.

Grupa II

  • Utrzymujące się omamy jakiegokolwiek typu, o ile występują każdego dnia co najmniej przez miesiąc i towarzyszą im urojenia.
  • Neologizmy, przerwy lub wtrącenia w tok myślenia powodujące niespójność i mówienie nie na temat.
  • Zachowanie katatoniczne – podniecenie, zastyganie w bezruchu lub woskowa giętkość, negatywizm, mutyzm i stupor.
  • Objawy negatywne, takie jak apatia, ubóstwo mowy i wybuchowość lub niedostosowane reakcje emocjonalne.


Sklep Poradnia.pl poleca

RABAT 5%

Dokonując w sklep.poradnia.pl zamówienia za minimum 100 zł, użyj podanego poniżej kodu rabatowego.

Kod należy wpisać podczas finalizacji zamówienia, w trakcie wyboru sposobu płatności i dostawy, w pole Kod promocyjny (po prawej stronie), a następnie kliknąć w znajdujący się obok przycisk.

Kwota do zapłaty zostanie pomniejszona o 5%.

Kod rabatowy: PORADNIA