Definicja naukowa określa zmysł smaku jako „zdolność oceny przyjmowanych pokarmów na podstawie ich właściwości chemicznych. U większości zwierząt receptory smakowe występują wewnątrz jamy gębowej lub w jej pobliżu, u owadów także na stopkach przedniej pary odnóży, u ryb – na skrzelach, u ssaków – w kubkach smakowych”. W naszej jamie gębowej – jesteśmy wszak ssakami – kubeczki smakowe, czyli „narządy zmysłu smaku odbierające także wrażenia dotykowe i cieplne” umieszczone są na języku.

Jeśli zgodzić się z twierdzeniem, że wszystkie procesy organizmu służą przetrwaniu gatunku, to węch nie jest człowiekowi specjalnie potrzebny. Nie służy mu do orientacji w środowisku – jak ssakom owadożernym, nie odnajduje za jego pomocą przyjaciół ani wrogów – jak psy, nie zdobywa jedzenia, podążając za zapachem (no, może niekiedy), nie rozpoznaje nim stopnia pokrewieństwa z partnerem seksualnym, jak to jest u myszy, które dzięki temu unikają degeneracji. Rola węchu jako impulsu seksualnego też nie jest dobrze znana, odkrycie feromonów wywołało wiele szumu, ale na razie niewiele z tego wynika. Czyżby więc węch był człowiekowi potrzebny jedynie do delektowania się jedzeniem? Ludzie, którzy go utracili, twierdzą, że wszystkie potrawy smakują im „jak trawa”.