MENU:
Reklama
Świąteczny kiermasz zdrowia i urody
Świąteczny kiermasz zdrowia i urody
FITNESS.WP.PL
Facebook
Googleplus
Twitter

Komentarze

Reklama

Choroba Meniera: kłopoty ze słuchem i równowagą

Choroba Meniera: kłopoty ze słuchem i równowagąChoroba Meniera dotyczy błędnika, ważnej części ucha wewnętrznego odpowiedzialnej za zmysł słuchu i równowagi. Występuje rzadko – statystycznie dotyka 50 na 100 000 osób.
Nazwa schorzenia pochodzi od nazwiska Prospera Meniera (1799–1862), który jako pierwszy je opisał. Obserwowane u pacjentów zaburzenia – osłabienie słuchu o różnym nasileniu, szumy w uszach, napadowe zawroty głowy, którym towarzyszy pocenie się, nudności i wymioty – uznał za odrębną jednostkę chorobową.

 

 

 

Objawy

Choroba dotyczy zazwyczaj jednego ucha (70 proc. przypadków) i najczęściej pojawia się nagle. Jej napadowi towarzyszą:

  • zawroty głowy o charakterze układowym (tj. o podłożu laryngologicznym w związku z zaburzeniami funkcji błędnika) określane przez pacjenta jako wirowanie, jazdę na karuzeli, jazdę windą lub uczucie zbaczania w jednym kierunku;
  • nudności (mogą wystąpić wymioty);
  • szumy w uszach upośledzające słuch, który pogarsza się po każdym napadzie w miarę postępu choroby, choć na początku wraca jeszcze do normy.

Objawy może poprzedzać tak zwana aura. Pojawiają się wtedy:

  • uczucie pełności w uchu, czasem szum i trzaski;
  • kilkuminutowe zawroty głowy występujące nawet przez całą dobę;
  • nagłe upadki;
  • bladość skóry, zimny pot, uczucie omdlewania;
  • tępy, jednostronny ból głowy;
  • wzrost ciśnienia tętniczego i przyspieszenie akcji serca.

 

Skąd ta choroba?

Powodem tych zaburzeń, prowadzących do stopniowej utraty słuchu, są problemy z równowagą (homeostazą) płynów w uchu wewnętrznym. Jest to z kolei skutkiem nadmiernego gromadzenia się i wzrostu ciśnienia endolimfy (śródchłonki) w błędniku. Zwiększone ciśnienie poszerza przestrzenie endolimfatyczne ucha wewnętrznego.

Chorobę Meniera określa się również jako wodniak błędnika typu idiopatycznego, czyli bez uchwytnej przyczyny. Zdarza się, że typowe dla niej objawy występują w konsekwencji innych schorzeń organizmu, na przykład hiperlipidemii, chorób endokrynologicznych, a zwłaszcza tarczycy, problemów krążeniowych, cukrzycy, tocznia układowego, choroby Crohna, a także doznanego urazu ze złamaniem podstawy czaszki. Wtedy mówi się o zespole Meniera.

Reklama
Reklama

 

Badania diagnostyczne

Rozpoznanie choroby należy do lekarza laryngologa i neurologa. Dokładny wywiad, w tym przypadku bardzo istotny, najczęściej nie wystarcza, ponieważ nie pozwala jednoznacznie określić powodów dolegliwości. Konieczne bywają badania dodatkowe – audiometryczne i obrazowe – takie jak:

  • audiogram – potwierdzi upośledzenie odbiorcze słuchu w zakresie niskich częstotliwości;
  • ENG (elektronystagmografia) – wykaże uszkodzenie błędnika;
  • MRI (rezonans magnetyczny) i CT (tomografia komputerowa) głowy – wyniki w chorobie Meniera są prawidłowe.

Wykonuje się też badania krwi (poziom hormonów tarczycy, stężenie glukozy, profil lipidowy).

 

Leczenie

Wybór skutecznego sposobu leczenia nie jest łatwy. W terapii farmakologicznej (postępowanie w wypadku obustronnej choroby Meniera tylko do niej się ogranicza) stosuje się leki moczopędne, sterydy (glokokortykosterydy), środki przeciwdepresyjne i przeciwlękowe, a także leki hamujące czynność układu przedsionkowego.

Osobom, którym farmakologia nie pomaga, proponuje się zabiegi chirurgiczne – przecięcie nerwu przedsionkowego (jeśli słuch jest zachowany) lub labiryntektomię (usunięcie narządu przedsionkowego) w przypadkach utraty słuchu.


Sklep Poradnia.pl poleca