UWAGA! Ten serwis używa cookies.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to.

Zrozumiałem
MENU:
Reklama
Jonizator wody Aquator Silver
Jonizator wody Aquator Silver
Facebook
Googleplus
Twitter

Komentarze

Molibden (Mo)

Molibden (Mo)Pierwiastek ten jest metalem, podstawowym mikroelementem, ale jego rola w organizmie ludzkim jest mało znana. Pierwsza informacja o istotnej roli molibdenu pochodzi sprzed 60 lat. Wykazała ona znaczenie tego pierwiastka dla wzrostu bakterii Azotobacter. Pierwiastek ten okazał się następnie konieczny dla organizmów wiążących azot. Wspomaga też niektóre etapy zamiany puryn w kwas moczowy.

 

Molibden jest niezbędny do prawidłowego rozwoju organizmów zwierzęcych. Prawie wszystkie tkanki zawierają ten pierwiastek. W ciele człowieka występuje w wątrobie (3,2 ppm), nerkach (1,6 ppm), śledzionie (0,20), płucach (0,15), mózgu (0,14), mięśniach (0,14), a eliminowany jest w 75% przez nerki i w 15% przez przewód pokarmowy. Metal ten podlega zagęszczeniu w wątrobie i w nerkach, a ponadto gromadzi się w zębach.

Badania wykazały, że molibden jest szybko absorbowany. Nadmiar jest wydalany zarówno z moczem, jak i z kałem.

Molibden stanowi część składową co najmniej trzech aktywnych enzymów, które neutralizują toksyczne związki zawierające siarkę. Wchodzi on w skład enzymu biorącego udział w procesach oksydacyjno-redukcyjnych i odgrywającego rolę w metabolizmie puryn. Molibden występuje w oksydazie ksantynowej oraz w enzymach, które pomagają w wykorzystaniu żelaza przechowywanego w ferrytynie. Oksydaza aktywowana molibdenem ma również istotne znaczenie w utlenianiu tłuszczów. Molibden ma ponadto znaczenie w produkcji hemoglobiny. Dzienne zapotrzebowanie wynosi 75–100 µg. Poziom molibdenu w surowicy krwi wzrasta w chorobach wątroby powyżej poziomu normalnego, który wynosi 1,1 µg/l-1.

Molibden odgrywa ważną rolę przy uaktywnianiu zmagazynowanego żelaza. Ponadto jest konieczny do właściwego wzrostu i rozwoju.

 

Niedobory

Osoby, których dieta jest bogata w rafinowaną i przetworzoną żywność, są najbardziej narażone na ryzyko niedoboru molibdenu. Brak molibdenu w diecie może zwiększyć podatność na próchnicę zębów. W Nowej Zelandii stwierdzono liczne przypadki kamicy nerkowej u zwierząt przy niedostatku molibdenu. Braki molibdenu wydają się mieć wpływ na funkcje seksualne u mężczyzn, ale nie zostało to w pełni udowodnione. Wadliwy metabolizm molibdenu może powodować szereg chorób dziedzicznych, ponieważ w braku tego pierwiastka enzymy – np. oksydaza ksantynowa i oksydaza siarczynowa – funkcjonują nieprawidłowo.

W rejonach gdzie gleba zawiera wyjątkowo mało molibdenu, stwierdzono częste występowanie nowotworu przełyku. Przyczyną może być brak enzymu zawierającego molibden, co z kolei sprzyja nagromadzeniu się w tkankach azotowych związków rakotwórczych. Niedobór molibdenu u zwierząt powoduje niedokrwistość, zahamowanie rozwoju, utratę apetytu i przyspiesza śmierć. Objawy niedoboru mogą być spowodowane żywieniem pozajelitowym. Nie zaobserwowano objawów niedoboru molibdenu u ludzi.

 

Nadmiar

Objawy nadmiaru molibdenu różnią się w zależności od gatunku zwierzęcia oraz od wieku ludzi i zależą od ilości spożycia tego pierwiastka. Długotrwałe spożywanie dawek wyższych niż 10 mg dziennie pociąga za sobą objawy zbliżone do dny, bóle, obrzęki i sztywność stawów.

Objawy zatrucia to biegunka, anemia, karłowaty i opóźniony wzrost, utrata sierści lub zmiana jej koloru. Niedobór białek w diecie zwiększa wrażliwość na szkodliwe działanie molibdenu.

Tolerancja na wysokie dawki molibdenu w diecie zależy od gatunku zwierzęcia, jego wieku, od formy chemicznej, w jakiej molibden został spożyty oraz od związków towarzyszących mu, a zwłaszcza od miedzi, siarki oraz od jej udziału w takich związkach jak metionina, cystyna lub białek zdolnych do utleniania siarki oraz od poziomu innych metali, a zwłaszcza cynku i ołowiu. Najwyższą tolerancję na molibden wykazują świnie, konie, a następnie owce, najmniejszą krowy. Znane są schorzenia krów, tzw. molibdenozy, w rejonach gdzie roślinność zawiera więcej molibdenu. Nadmiar molibdenu może skutecznie ograniczać rezerwy miedzi.

 

Źródła

Molibden znajduje się w gryce, jęczmieniu, owsie, produktach z pełnoziarnistej mąki, wątrobie, podrobach, chudym mięsie, w roślinach i nasionach roślin strączkowych, orzeszkach i zielonolistnych warzywach. Twarda woda w wodociągach publicznych jest również dobrym źródłem molibdenu. Zawartość molibdenu w pożywieniu jest bardzo zróżnicowana i zależy od zawartości tego minerału w glebie. Niektóre regiony Rosji mają bardzo wysoki poziom molibdenu w glebach, co powoduje, że dzienna dawka może tam wynosić 10–15 mg. Ilość ta przekracza blisko stukrotnie dawkę normalną, która mieści się w granicach 100–500 µg.

 

Zalecane dawki

Dobowe zapotrzebowanie na molibden jest zróżnicowane w zależności od wieku: dla niemowląt do pół roku od 15 do 30 µg, a od pół roku do całego roku 20 do 40 µg, dla dzieci i młodzieży do 1–3 lat 25 do 50 µg, 4–6 lat 30 do 74 µg, 7–10 lat 50 do 150 µg, a do 11 lat 75 do 250 µg, dla dorosłych od 75 do 250 µg.

 

Interakcje

Wysoka temperatura i wilgoć mogą modyfikować działanie molibdenu. Zażywanie dużych ilości substancji zawierających siarkę może znacznie obniżać jego poziom. Zwiększona ilość molibdenu może zaburzać metabolizm miedzi, utrudniać transport wapnia do kości. Antagonizm molibdenu z miedzią może przyczyniać się do niedoboru miedzi, a pośrednio do hipercholesterolemii, hipoparatyroidyzmu, gośćca i nadciśnienia.

Molibden współdziała z witaminą B2 przy uwalnianiu energii z pożywienia i wpływa na metabolizm żelaza.

 

Prof. dr hab. Stanisław K. Wiąckowski


Sklep Poradnia.pl poleca

RABAT 5%

Dokonując w sklep.poradnia.pl zamówienia za minimum 100 zł, użyj podanego poniżej kodu rabatowego.

Kod należy wpisać podczas finalizacji zamówienia, w trakcie wyboru sposobu płatności i dostawy, w pole Kod promocyjny (po prawej stronie), a następnie kliknąć w znajdujący się obok przycisk.

Kwota do zapłaty zostanie pomniejszona o 5%.

Kod rabatowy: PORADNIA